طرز تولید رب گوجه فرنگی‌های صنعتی:

رب گوجه‌فرنگی از پر مصرف ترین چاشنی های غذا در بین ایرانیان است، که در غذا های مختلف به صورت سرخ کرده و یا پخته استفاده می شود.

در زمان‌های گذشته مردم خودشان رب را برای مصرف یک ‌ساله خود در خانه طبخ می‌کردند.

با افزایش جمعیت، رشد صنعت، رشد آپارتمان نشینی و کمبود وقت، این وظیفه به کارخانه‌های تولید مواد غذایی محول شد.

در حال حاضر اکثر مردم از رب های صنعتی استفاده می‌کنند.

این محصول از مزرعه تا فروشگاه مراحل مختلف و متنوعی طی می‌کند.

برای بعضی افراد یادگیری تهیه رب‌گوجه‌‌فرنگی در کارخانه جالب توجه است.

انتخاب گوجه مناسب

دو نوع گوجه ‌فرنگی محلی و گلخانه‌ای در بازار موجود است، که از هر دو نوع می‌توان استفاده کرد، و هر یک مزایا ومعایبی دارند.

گوجه فرنگی محلی رب کمتری می‌دهد اما باعث می‌شود رب کپک نزند و دیرتر خراب شود.

گوجه فرنگی های گلخانه‌ای گران‌تر است اما رب بیشتری از آن حاصل می‌شود.

معمولاً به ازای هر 100 کیلوگرم گوجه گوشتی و آبدار بین 10 تا 15 کیلوگرم رب به دست می‌آید.

کارخانه‌ها معمولا گوجه‌هایی را استفاده می‌کنند که دارای گوشت بیشتر و آب‌دارتر باشند.

گوجه فرنگی بایستی کاملاً قرمز و رسیده باشد و بخش‌هایی از گوجه زرد یا سبز و سفید نباشد.

از انتخاب گوجه‌های له شده ، خراب و کپک زده باید خودداری کرد زیرا سالم نیست و طعم و مزه رب را تغییر می‌دهد.

 ترکیبات رب گوجه فرنگی صنعتی

این محصول برای اولین بار در خانه‌ها و کارخانه‌های ایتالیایی تولید شد.

ایتالیایی‌ها برای مزه دار کردن پاستاهای خود با طعمی متفاوت و جدید، تصمیم گرفتند سسی از عصاره گوجه فرنگی تهیه کنند و این شد که سیسیل و دیگر

شهرهای جنوب ایتالیا به کشور رب گوجه فرنگی تبدیل شدند.

در حال حاضر هم کشورهای حاشیه مدیترانه از برترین تولید و مصرف رب‌ گوجه‌فرنگی در دنیا هستند.

دانستنی است که بیشتر ساکنان مدیترانه ترجیح می‌دهند رب گوجه را خالص مصرف نکنند

با ترکیب آن با موادی مانند روغن زیتون و انواع سبزی‌های تازه، طعم دلچسبی به غذای‌شان بدهند.

آنها معمولاً رب را مانند ما سرخ نمی‌کنند و دوست دارند طعم خود رب زیر زبانشان بیاید.

رب گوجه فرنگی صنعتی هم مثل انواع خانگی، به طور غالب از گوجه فرنگی تشکیل می‌شود؛ یعنی در استاندارد تعریف شده رب گوجه فرنگی صنعتی، ترکیبات

دیگری نمی‌تواند به رب گوجه اضافه کرد.

برخلاف این که در برخی مارک‌های غیر معتبر کدو و پیاز را می‌توان در آنالیز رب گوجه مشاهده کرد.

از طرفی نمک موجود در رب‌های صنعتی بر اساس اعلام سازمان استاندارد، حدود ۱ تا ۲ درصد است و اگر بیشتر از این میزان به آنها نمک اضافه شود، تقلب محسوب می‌شود.

همچنین در آن از مواد افزودنی و نگهدارنده ای استفاده می‌شود، که سبب عمر طلانی‌تر رب خواهد شد، یعنی محصول در بسته‌بندی حدود ۱۸ ماه سالم خواهد ماند.

البته برخی کارخانه‌ها مدعی تولید انواع رب گوجه فرنگی ارگانیک هستند، که هیچ ماده نگهدارنده و شیمیایی در آن‌ها استفاده نشده است.